10 april, 22:00 uur. De start.
Ik sta aan de start van de Sierra Nevada 100km ultramarathon, in het donker, met een rugzak vol survival gear, zelfgemaakte voeding en 25 kilometer per week training in mijn benen. En ik huil niet van blijdschap, niet van opwinding, maar van angst, want ergens weet ik dat dit pijn gaat doen op manieren die ik niet kan voorstellen.
11 april, 14:37 uur. De finish.
16 uur en 37 minuten later kruis ik de finish, geschaafd en gekneusd maar stiekem nog best wat energie in de tank. Dat gebeurt er dus wanneer je mindset op de juiste plek zit. Dit is het verhaal van wat er tussen die twee momenten gebeurde, en waarom het de zwaarste en mooiste 100 kilometer van mijn leven waren.
De weken voor de race waren rommelig op een manier die ik niet helemaal kan verklaren. Ik stelde het kopen van materiaal uit, nieuwe schoenen bleven ongebruikt en nieuwe kleding bleef in de tas zitten, en stokken kocht ik helemaal niet. Waarom? Geen idee; misschien angst, misschien ongeloof dat dit echt ging gebeuren, of misschien hoopte een deel van mij dat als ik het niet voorbereidde, het ook niet echt zou worden.
Maar het werd wel echt, en daar stond ik dan: zonder stokken (terwijl 99% van de mensen ze wel had), met ongebruikte schoenen in mijn tas en een knoop in mijn maag.
De race begon om 22:00 in het donker, en vanaf minuut één voelde het gewoon fout. Bij kilometer 10 viel ik voor het eerst, scheenbeen open, bloed, pijn, maar ik ging door, want wat anders? Bij kilometer 20 viel ik opnieuw, dit keer hard op mijn ribben, een zware kneuzing of misschien zelfs gebroken, maar de adrenaline die door je lichaam heen stuwt zorgt ervoor dat ook deze pijn op een gegeven moment naar de achtergrond geschoven wordt.
En mentaal was het nog erger dan fysiek, want ik kreeg mezelf niet in de juiste mindset. Elke stap voelde zwaar, niet omdat mijn benen moe waren, maar omdat mijn hoofd schreeuwde: “Waarom doe je dit? Dit is te zwaar, je bent niet klaar, stop.” Geen muziek om me af te leiden, alleen ik, de duisternis en mijn eigen twijfel.
Bij kilometer 20 bel ik mijn vriendin en zeg dat ik wil stoppen, waarop zij gewoon zegt: “Dat lijkt me geen goed plan, ga door.” Bij kilometer 35 bel ik opnieuw met “Ik ga echt stoppen, ik wil dit niet”, en haar antwoord is glashelder: “Je belt me pas weer als het licht is, dan overleggen we, niet eerder.”
Het werd licht, en er gebeurde iets in mijn hoofd. Tijdens deze 100 km ultramarathon in de Sierra Nevada dacht ik aan mijn klanten, aan de mensen die ik coach, aan momenten dat zij het moeilijk hebben en willen opgeven en twijfelen of ze het wel kunnen. En toen dacht ik: walk the talk; als ik nu stop, wat ben ik dan voor een voorbeeld?
Ik preek discipline, resilience en doorzetten, maar hier wilde ik opgeven, en dat schoot er gewoon in. Ik ben niet alleen een atleet, ik ben ook business coach, en dat vraagt om dezelfde mindset, dezelfde discipline, dezelfde resilience. Ik dacht ook aan RAW Organic Food die me sponsort en in me gelooft, ik kan hen niet in de steek laten.
En misschien het belangrijkste: het werd licht, letterlijk en figuurlijk. Het donker was voorbij, en vanaf kilometer 60 was ik een ander mens.
De laatste 40 kilometer waren fysiek zwaar maar mentaal opeens helder, want ik stopte met twijfelen en zeuren en deed gewoon wat gedaan moest worden. Hierdoor bleef er ook veel meer energie in de tank zitten. Stap voor stap, voetje voor voetje, en soms zelfs met handen en voeten omdat het parcours behoorlijk steil was en ik, zonder stokken, gewoon moest improviseren.
Waarom geen stokken? Omdat ik voor mijn gevoel daar dan mee zou moeten oefenen en daar had ik geen tijd en zin in, en ik geloofde ook dat mijn lichaam het zonder zou redden. En weet je, het beviel me wel, ik had misschien iets meer grip gehad in de sneeuw en op sommige steile stukken, maar alsnog haalde ik mensen met stokken in, dus blijkbaar maakte het niet zoveel uit.
Stilstaan deed ik niet aan, want je wilt er gewoon zijn, en onderweg leerde ik nieuwe mensen kennen: ultrarunners uit Spanje, uit Polen, uit Engeland, en we hielpen elkaar, moedigden elkaar aan en deelden pijn en doorzettingsvermogen. Maar vooral leerde ik weer een stukje MEZELF. 🤣
Tijdens deze ultramarathon van 100 km at en dronk ik een mix van zelfgemaakte voeding en wat ik onderweg kon vinden. Van RAW Organic Food gebruikte ik vooral dadels als mijn go-to – ik at er heel veel omdat ze snelle energie geven, makkelijk verteerbaar zijn en geen maagklachten veroorzaken. Mijn zelfgemaakte chia gels (met chia van RAW) werkten perfect voor langzame energieafgifte zonder crash, en de zelfgemaakte rice bars met pure chocolade van RAW waren makkelijk te eten tijdens het lopen zonder dat ik een zware maag kreeg.
In de laatste kilometers at ik ook de proteïne bars van RAW om mijn energie vast te houden en omdat ze lekker zijn, en daarnaast dronk ik heel veel elektrolyten en water, nam ik cola bij aid stations voor die cafeïne-suiker boost, en at ik koekjes en fruit onderweg. Na de finish ging er direct Whey Protein naar binnen voor herstel mijn lichaam herkende het, accepteerde het en herstelde ermee.
De voeding was op punt: geen maagproblemen, geen energiedips (behalve mentaal), het werkte gewoon.
Ik finishte op 25km per week training, wat belachelijk weinig is voor een 100km ultra, maar mijn hoofd droeg me erdoorheen en dat bewees me dat mind over matter echt werkt. Tegelijk lieten die eerste 60km me zien dat zelfs de sterkste mindset kan wankelen, en dat is oké het gaat erom dat je weer opkrabbelt.
Als coach preek ik resilience, en als atleet moest ik het bewijzen, en die gedachte bij kilometer 60 – “wat ben ik voor een voorbeeld als ik nu stop?” – dat redde me uiteindelijk. Atleet + business coach = same mindset, same discipline, same resilience.
Ik ging deze race in met zachtheid, niet als een battle tegen mezelf maar als een gesprek met mijn lichaam, en weet je wat? Het werkte, want mijn lichaam deed dingen waarvan ik niet wist dat het ze kon.
Zonder mijn vriendin had ik het niet gered punt uit, want zij liet me niet stoppen, dwong me door te gaan en geloofde in me toen ik het zelf niet meer deed. En RAW Organic Food geloofde in me, sponsorde me en stond achter me, en dat droeg me ook door de moeilijkste momenten heen.
Ik trainde maar 25km per week, wat eigenlijk niks is, maar ik visualiseerde 4x per week, voedde mijn lichaam goed en vertrouwde op mijn mindset en blijkbaar was dat genoeg om 100 kilometer te finishen.
16 uur en 37 minuten na de start finishte ik de Sierra Nevada 100km ultramarathon met een open scheenbeen, gekneusd (of gebroken) ribben maar nog steeds energie in de tank. Heel bijzonder, maar zodra je finisht krijg je altijd zo’n opleving! En ik huil weer, maar dit keer niet van angst zoals bij de start, maar van trots, van opluchting en van ongeloof dat ik het echt deed.
Ik deed het.
Op 25km per week training, zonder stokken, met ongebruikte schoenen in mijn tas, door duisternis, twijfel en pijn, maar ik deed het, en niemand kan me dat meer afnemen.
Aan RAW Organic Food: bedankt voor jullie geloof in mij, want jullie voeding hield me letterlijk op de been en gaf me het vertrouwen dat mijn lichaam had wat het nodig had.
Aan mijn vriendin: jij redde me door me niet te laten stoppen toen ik dat zelf wilde, en zonder jouw telefoontjes had ik nooit gefinisht, dankjewel voor je geloof in me.
Aan iedereen die me volgde op Instagram: jullie support betekende meer dan jullie weten, want elke like en elke bemoedigende bericht droeg me erdoorheen.
En aan mezelf: ik ben trots op je, want je deed het tegen alle odds in en bewees dat zachtheid en vertrouwen soms krachtiger zijn dan kilometers.
100 kilometer. 5000 meter stijging. 16 uur en 37 minuten. En oneindig veel lessen.
Dit was mijn Sierra Nevada 100km.
Raw. Eerlijk. En af.
Volg mijn journey op Instagram voor meer ultramarathon ervaringen en check RAW Organic Food voor de voeding die me erdoorheen hielp.
